Animation

Παρακολουθώντας τις ταινίες μικρού μήκους που προβλήθηκαν, τα συναισθήματα που μου δημιουργήθηκαν ήταν ανάμεικτα. Συγκεκριμένα υπήρχαν στιγμές όπου γέλασα, συγκινήθηκα και στιγμές όπου τις συνδίασα με δικές μου προσωπικές εμπειρίες.

Κατά την διάρκεια της ταινίας "Father and Daughter" ένιωσα ρήγος στην σκηνή όπου πατέρας αποχαιρετούσε την κόρη.Στο τέλος της ταινίας κατάλαβα ότι ανεξαρτήτως γεγονότων η ζωή συνεχίζεται, σε κάποιες περιπτώσεις όμως, να σε ακολουθούν οι επιπτώσεις τους συνεχώς.

Στη συνέχεια, η ταινία για το ασχημόπαπο. Θυμήθηκα παιδιά όπου άλλοι κοροίδευαν, αλλά και περιπτώσεις όπου δημοφιλή στις παρέες παιδιά έμειναν εν τέλει μόνα τους. Πιστεύω πως αυτή η ταινία είχε σκοπό την ενθάρρυνση όποιουδήποτε ζει παρόμοια κατάσταση, ούτως ώστε να μην τα βάζει κάτω και να μην αφήνει τους άλλους να πετύχουν το στόχο τους, που είναι η υποβάθμιση του εαυτού του σε σχέση με το δικό τους για να νιώσουν καλύτερα.

Τέλος στη ταινία με την κουκουβάγια και την χήνα ένιωσα ιδιαίτερα λυπημένος. Μας προβλήθηκε ένα love story μεταξύ δύο εντελώς διαφορετικών πτηνών, όπου ήταν μαζί, αλλά κατά την γέννηση των παιδιών τους, η κουκουβάγια αυτοκτονεί καθώς δεν μπορεί ούτε να πετάξει αλλά ούτε και να κολυμπήσει, όπως οι χήνα με τα παιδιά. Αυτή η μικρή ιστορία, κατά την άποψη μου δεν μεταφέρει κάτι το αισιόδοξο ή θετικό. Αντιθέτως, αποτρέπει την συνύπαρξη διαφορετικών χαρακτήρων. Δεν προωθείται η διαφορετικότητα, και θα μπορούσα να την χαρακτηρίσω επεικώς ρατσιστική.